Niet zozeer dat het patienten aantal groeit maar doordat verpleegkundige nou eenmaal ook recht hebben op vakantie neemt het aantal collega’s af…

Gevolg: Beddensluiting….

Patienten weigeren die eigenlijk wel echt binnen je specialisme horen, maar ja, het is al zo druk, het kan er echt niet bij, elk leeg bed ligt binnen een half uur weer vol….

Soms is een ziekenhuis ook net een fabriek, het draait maar door en door en door en door.

Toch wil je ook in de vakantietijd zo goed mogelijk voor je mensen zorgen en dus is de beddensluiting een noodzakelijk kwaad, een kwaad aan de ene kant maar tegelijk doet het ook zoveel goed, de werkdruk is veel beter onder controle en de verpleegkundige kunnen goede verantwoorde zorg blijven leveren.

Kon het maar altijd zo zijn…

Maanden op gewacht, ik had eind maart al mijn eindgesprek gehad op de afdeling en wist dus al dat ik helemaal klaar was, maar ja dat papiertje he….
Donderdagavond vertrokken naar Nijmegen, de laatste keer naar de HAN, heerlijk, niet meer de studiedruk maar lekker werken, daar doe je het toch uiteindelijk allemaal voor.

Na een aantal toespraken, waarvan sommige interessant, andere zachtgezegd slaapverwekkend was het dan zover, het afleggen van de beroepseed: omstebeurt opstaan en uitspreken: Ja, dat beloof ik.
Een bijzonder moment vond ik, maar lang niet zo bijzonder als eindelijk mijn handtekening onder dat felbegeerde diploma kunnen zetten.
Na een kort persoonlijk verhaaltje van mijn mentoren mocht ik mijn diploma in ontvangst nemen en nu kan ik dus echt zeggen:

Ik ben verpleegkundige

Een titel waar ik heel erg trots op ben en die ik met veel genoegen zal dragen!

Wat nu…..

We besluiten dhr terug in bed te leggen en hebben dhr naar een 1 persoonskamer verhuisd, met het idee dat dhr al overleden was of dat dat spoedig zou gaan gebeuren. Ondertussen ook nog de chirurg uit zijn bed gebeld om naar dhr te komen kijken. Ons vermoeden werd bevestigd, dhr is overleden, door zijn val is er sprake van een niet-natuurlijke dood.

En wat dan….

We besluiten het protocol erbij te zoeken, daarin staat dat we dhr onder geen geval mogen verplaatsen (handig op een 4-persoons kamer), er moet eerst een GGD-arts komen schouwen (niet te bereiken).
Het einde van onze dienst naderde snel en we werden dan ook wel slaperig, maar ja kun je dit overdragen aan je collega’s van de vroege dienst?
Wij hadden tenslotte niet volgens protocol gewerkt en dat ook nog in de nachtdienst in het weekend wanneer het hoofd van de afdeling niet aanwezig is.

Hoe is dit nou afgelopen…
Om 8 uur toen de vroege diensten ons verhaal helemaal gehoord hadden hebben we de clustermanager gebeld en hem op de hoogte gesteld van ons handelen, hij was het volledig met ons eens, vond het protocol belachelijk en had erg met ons te doen gehad.

De volgende nacht lag er een briefje en een kadootje van de clustermanager voor ons klaar om ons een steuntje in de rug te geven en ons te complimenteren met ons goede handelen…

Zo blijkt maar weer, een protocol moet je niet altijd volgen…..
 

Wassen met de washandjes die je hebt,
gemiddeld zo’n 40 kilometer per week lopen,
rozen in het water zetten,
een kussen opschudden,
tegen alle luchtjes kunnen,
in de waszak kruipen,
flauwvallen bij een decubituswond,
weggelopen patiënten opzoeken,
water en dergelijke opdweilen,
’s avonds met de benen in de lucht zitten.

Een zoen krijgen van een vrouw van 81,
met de feestdagen de nachtdienst ingaan,
even tijd maken voor een praatje,
het huilen op de ene zaal en het lachen op de andere,
net doen alsof je flink bent,
mensen uitzwaaien,
bezoek te woord staan,
dankbaarheid ontvangen,
een lichtje zijn voor andere mensen,
houden van,
geduld hebben en geduld ontvangen,
leren waarderen dat je zelf gezond bent,
mobiliseren en activeren,
geen onderscheid maken.

Het gevoel hebben dat je machteloos bent,
hopen dat je de juiste woorden zegt,
niets meer kunnen zeggen,
soms moeite hebben met jezelf,
twijfelen en zeker zijn,
medelijden en medeleven,
je afvragen “waarom”,
samen hopen en samen geloven,
je collega’s bemoedigen,
jezelf proberen te blijven,
fouten maken,
de grenzen van het leven leren kennen,
tot het laatste toe er zijn..
Lang leve alle zusters en broeders!